opc_loader

YOHO NATIONAL PARK

Op de westhellingen van de Canadese Rockies ligt een klein, maar fijn nationaal park dat door zijn ligging tussen Banff en Kootenay jaarlijks vele bezoekers trekt. Yoho National Park staat wel degelijk zijn mannetje als kleinste park van British Columbia. Spectaculaire watervallen, immense ijsvelden en een schat aan intrigerende fossielen zijn redenen genoeg om Yoho niet links te laten liggen.

Emerald Lake in Yoho National Park(Foto Shutterstock)

Yoho betekent in het Cree kort door de bocht genomen ‘wauw’, een passende kreet voor dit 1.300 vierkante kilometer metende gebied. Het park telt bijvoorbeeld maar liefst 28 pieken van boven de 3.000 meter, en werkt daarom als een magneet op bergbeklimmers en hikers. Het is een droom van een park: steile rotshellingen lopen af in eeuwige ijsvelden, hoge watervallen razen neer in smaragdgroene meren en diepe, stille bossen herbergen de meest uiteenlopende soorten wildlife. Tussen de koninklijke, oeroude sparren en rode ceders aan de voet van de Rockies leeft een overdaad aan wild. Omdat het terrein zo onherbergzaam is, tref je er voornamelijk berggeiten, rendieren, elanden, wolven en zwarte beren aan; dieren die de scherpe richels en steile hellingen makkelijk kunnen bedwingen. De grizzly leeft hier ook, maar wel een stuk dieper in de bossen. De ornitholoog haalt zijn hart op in Yoho; meer dan tweehonderd vogelsoorten nestelen in en om de Kicking Horse River. Boven de boomgrens wordt de diversiteit een stuk kleiner, aangezien hier alleen marmotten en berggeiten kunnen overleven. Wat Yoho National Park onderscheidt van de doorsnee parken is de invloed van erosie op het decor. Vreemdsoortig verweerde rotsformaties (hoodoos) reiken met hun scherpe, grillige punten naar de hemel terwijl de aarde eronder een ton aan informatie over de ontstaansgeschiedenis van dit deel van de aarde bevat.

Bouwkundig vernuft

In den beginne waren hier indianen, Kootenay en Shuswap om precies te zijn. Zij waren de eerste mensen die deze omgeving verkenden en als basis gebruikten voor de jacht op buffels en voor ruilhandel met andere stammen. Langs de oevers van de Kicking Horse River, de enige waterweg die dit park rijk is, droogden ze vlees en huiden voor ze terugkeerden naar het basiskamp in de bergen. De eerste Europeanen die de vallei betraden, waren leden van de Britse Palliser-expeditie, die rond 1858 op commissie van de Engelse regering op zoek waren naar een geschikte plek voor een nederzetting in het tegenwoordige British Columbia. Onbedoeld gaven zij de Kicking Horse River (FOTO ONDER) haar huidige naam: de ongelukkige geoloog dr. James Hector werd zodanig door zijn paard getrapt dat hij twee uur buiten bewustzijn bleef.

Kicking Horse River in Yoho National Park(Foto Shutterstock)

Toen hij weer bijkwam, zag hij zijn expeditieleden een graf graven; ze waren in de veronderstelling dat hij dood was. In 1884 werd het gebied door de aanleg van nieuwe spoorwegen toegevoegd aan de transcontinentale spoorlijn. Helaas liep het spoor zo steil naar beneden – 4,5% – dat er diverse mensen omkwamen doordat de locomotief de stijging niet altijd aan kon. In 1909 werden de rails omgelegd naar de Spiral Tunnels, een wonderlijk staaltje bouwkundig vernuft dat de treinen door een tunnelsysteem leidde. Zo verliep de daling van de top van Kicking Horse Pass naar het plaatsje Field veel geleidelijker. Met de komst van de spoorwegen arriveerde ook de welvaart. De Canadian Pacific Railroad bouwde verschillende lodges om treinreizigers een rustige blik op de prachtige omgeving te kunnen bieden tijdens het oponthoud in Field. Als gevolg van deze aandacht werd hier onder de naam Mount Stephen Park Reserve 2.600 hectare aan land geconserveerd, als tweede nationale park van Canada en voorloper van het huidige Yoho.

Burgess Shales

Yoho’s meest bekende inwoners leefden hier echter al meer dan 500 miljoen jaar geleden. In 1909 ontdekte de paleontoloog Charles Doolittle Walcott fossielen op de westhelling van Mount Field. Tegenwoordig staat zijn ontdekking wereldwijd bekend als de Burgess Shales, en wordt geroemd omdat ook de zachte delen van de meer dan 120 verschillende soorten gefossiliseerde zeedieren uit het Cambrium – 542 tot 488 miljoen jaar geleden – bewaard zijn gebleven. De zeer verscheidene, soms bizarre dieren die in het gesteente zijn achtergebleven getuigen van een compleet ecosysteem dat hier al korte tijd na de eerste explosie van meercellig leven op aarde aanwezig was. Modderstromen sleepten delen van de wal mee in zuurstofloos water en conserveerden de nietsvermoedende wezens voor de eeuwigheid. Zo werden onder meer dieren met vijf ogen en een stofzuiger als snuit en kreeftachtigen met vinnen ontdekt.

Mount Burgess in Yoho National Park(Foto Shutterstock)

De levensvormen geven wetenschappers een waardevolle blik in de keuken van het leven aan het begin van de evolutie. Ze wijzen namelijk eerder naar een evolutie die niet door ‘survival of the fittest’ maar door snelle aanpassing aan de omgeving en willekeurig uitsterven werd bespoedigd. En dat is gerust revolutionair te noemen. Daarom werd de Burgess Shales in 1981 door Unesco tot Werelderfgoed uitgeroepen, en is het gebied alleen onder begeleiding toegankelijk Op de foto boven Mount Burgess.

Verwering

Waar de fossielen betrekkelijk veilig onder een dikke laag gesteente werden bewaard, vielen de rotsen in de buitenwereld ten prooi aan de allesvernietigende erosie door middel van wind en water. Door grote warmteverschillen overdag en ’s nachts zetten de rotsen uit waardoor vocht de kans kreeg om tussen spleten en kieren te kruipen. Op deze manier braken de zachtere materialen als zand en klei af, en werden weggevoerd door wind en water. De overblijfselen leverden soms vreemde taferelen op, zoals grote blokken rots die op een ogenschijnlijk wankele stenen pilaar lijken te balanceren: de hoodoos. Ook de andere grote attractie van Yoho National Park is door erosie ontstaan: the Natural Bridge. Eeuwenlange verwering door het kolkende water van de machtige Kicking Horse River heeft als gevolg gehad dat er uit een dwarsliggend rotsblok een natuurlijke brug is ontstaan.

Schitterend

Het wassende water is in Yoho een vloek en een zegen tegelijk. Hoewel ze tweehonderd jaar geleden veel kopzorgen veroorzaakten bij de eerste pioniers, trekken de vele watervallen nu duizenden bezoekers per jaar. Met illustere namen als Laughing Falls, Twin Falls en Whiskey Jack Falls verplaatsen ze miljoenen liters gletsjerwater naar de Kicking Horse River en de meren beneden. De grootste waterval van Yoho, wat het verplaatst volume betreft, is Wapta Falls (FOTO ONDER). Over een breedte van 150 meter buldert de Kicking Horse zo’n dertig meter naar beneden – een gezicht dat onmiddellijk aan de Niagara Falls doet denken.

Wapta Falls in Yoho National Park(Foto Shutterstock)

De absolute koningin is echter Takakkaw Falls, die maar liefst 254 meter hoog is. ‘Takakkaw’ betekent in het Cree ‘schitterend’, een kenmerk dat het uit een doorgang spuitende water volledig recht doet. De op drie na hoogste waterval van Canada verplaatst het smeltwater van de Daly-gletsjer naar het hoefijzervormige bassin van de Yoho-vallei. Door het slijk dat door het gletsjerwater wordt meegevoerd, ontstaat een diepe smaragdgroene kleur in de lagergelegen meren. Dit is goed te zien in het treffend genaamde Emerald Lake, ook al zo’n hoogtepunt van Yoho. Vanaf de oever is de Burgess Shales goed te zien, al zal het voor eenieder moeilijk zijn om de ogen van de prachtige groene waterspiegel af te houden. Emerald Lake wordt in schoonheid alleen overtroffen door Lake O'Hara, dat ecologisch zo kwetsbaar is dat het omringende gebied alleen te voet of per parkbus toegankelijk is.

Actieve verkenning

Yoho National Park leent zich uitstekend voor actieve verkenning van de natuur. Maar liefst 400 kilometer aan trails liggen klaar om betreden te worden, variërend van korte dagtochten tot pittige berghikes van meerdere dagen. Omdat het park in alle seizoenen geopend is, is het zeer in trek bij outdoorfans – alleen als de sneeuw lawinegevaar oplevert, wordt (een gedeelte van) Yoho gesloten. Veel trails beginnen of eindigen bij Takakkaw Falls, maar ook Emerald Lake en Lake O’Hara worden omzoomd door looproutes van elk niveau. Met een zogenaamde Wilderness Pass is het toegestaan om op een beperkt aantal plekken in het wild te kamperen, maar ook voor officiële campings is gezorgd. Er zijn in het hoogseizoen in het hele park ongeveer driehonderd plekken beschikbaar voor natuurfanaten. Naast hiken biedt Yoho veel andere activiteiten. En dat betekent in de zomer vooral paardrijden, wildwater-raften, kayakken en kanoën, vissen en fietsen en ’s winters langlaufen, sneeuwschoenwandelen en natuurlijk ijswandklimmen. Skiën kan in het nabijgelegen Kicking Horse Mountain Resort, dat beperkte faciliteiten, maar indrukwekkende uitzichten biedt.

Hiking in Yoho National Park(Foto Shutterstock)

Al met al is een bezoek aan Yoho National Park een onmisbare ervaring. Deze ruwe edelsteen mag dan vaak in de schaduw staan van British Columbia’s kroonjuweel Banff National Park, maar dat is eigenlijk onterecht. De krachten van ijs en water waren als geesten over de gletsjers en bergtoppen en dalen neer tot ver onder de grond. Daar liggen de geheimen van het ontstaan van het menselijk leven, toen dit gebied miljoenen jaren geleden diep onder de oceaanspiegel verborgen lag. Hier ben je stille getuige van de wonderlijke verrichtingen waartoe de natuur in staat is en wordt duidelijk dat de mens niet overal op aarde welkom is. En dat dat soms maar goed is, ook.

Praktische informatie over Yoho National Park in Canada

Ligging

Yoho National Park ligt in het zuidwesten van Canada, op de westhelling van de Canadese Rocky Mountains in de provincie British Columbia.

Klimaat

Omdat Yoho aan de westkant van de continental divide ligt, krijgt het gebied meer neerslag – regen en sneeuw – dan de rest van de regio. Hiervoor geldt: hoe hoger je komt, hoe natter. De zomer duurt er van medio juni tot half september, met temperaturen die zelden boven de 20°C uitkomen en ’s nachts dalen tot 5°C. De temperaturen in de winter, van november tot april, houden het tussen de 5°C en -15°C. De koudste tijd van het jaar ligt tussen december en februari.

Beste reistijd

De meeste Yoho-bezoekers, komen in de zomermaanden juli en augustus. Dat maakt de lente en de herfst bij uitstek geschikt om het park te bezoeken, aangezien de drukte bij met name de Takakkaw Falls en Emerald Lake dan een stuk beter te behappen is. De Yoho Valley is overigens pas rond juni ijsvrij, en dus begaanbaar.

Flora

Aangezien er binnen het park een hoogteverschil van meer dan 2.500 meter is, is de vegetatie divers. Douglassparren bepalen de lagere regionen, en worden afgewisseld met pijnbomen op plekken waar bosbrandgevaar dreigt. Rond Emerald Lake vind je vooral rode ceders, hemlock en calypso-orchideeën. Tegen de boomgrens aan groeien Engelmannsparren en lariksen, die in de herfst oranje kleuren. Boven de boomgrens tiert de hei welig, evenals valkruid.

Belangrijkste steden

Het dichtstbijzijnde stadje is Field, een spoorwegstad die alleen elementaire voorzieningen biedt. Even verder liggen de steden Golden (55 kilometer ten westen van Field) en Lake Louise (op 27 kilometer oostwaarts).

Kaart van Yoho National Park

Onze magazines

Reismagazines van Meridian Travel

GoAmerika Magazine
Canada Magazine
Australië Magazine
Indonesië Magazine
GoNewYork Magazine
WINTER Magazine
Outdoor & Avontuur
WILD Magazine
De Mooiste Rondreizen

 

Lees alles online

Online toegang tot al onze uitgaves

Ontvang ons magazine en krijg tevens online toegang tot al onze publicaties!

Lees verder


Nieuwsbrief

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte!

Aanmelden kan hier

Wild South van Martin Schäfer

BOEK | Wild South van Martin Schäfer

Wild South, portretten uit het zuiden van de Verenigde Staten is een schitterend naslagwerk voor liefhebbers van de Verenigde Staten en dan met name de zuidelijke staten. Auteur Martin Schäfer reisde onder meer door Louisiana, Mississippi, Alabama en Tennessee. 
Lees verder