Meest recente blogs

De ijzige stilte van Groenland

De ijzige stilte van Groenland

Op hun zoektocht naar alles wat eilanders beweegt, landen verslaggever Anneke de Bundel en fotograaf Nicole Franken deze keer op Groenland. En leerden er schieten, zwijgen en superlatieven op waarde schatten.
Tekst Anneke de Bundel Beeld Nicole Franken

‘Je praat veel.’ Hij zegt het rustig, niet beschuldigend, slechts als constatering aan het eind van iets dat je met moeite een gesprek kunt noemen. Ik stel een vraag en hij staart naar het tafelblad, glimlacht en knikt dan. Buiten, met zijn poolhonden, was hij al niet spraakzaam. Maar nu, in de warmte van mijn onderkomen, is de jager nog zwijgzamer alsof met het afpellen van zijn jas en muts ook zijn taalvermogen afneemt. Of hij respect betuigt aan de dieren die hij doodt, had ik tot slot gevraagd. Terwijl ik op zijn antwoord wacht, kijk ik naar buiten. Naar het blauwe huis aan de baai. Het kan wel een lik verf gebruiken. Aan de waslijn wappert wat een week eerder nog een ijsbeer was.

Nanorpoq, ‘hij heeft een ijsbeer gedood’, zeggen de mensen hier vol trots. Martin, de jonge man tegenover me, doodde er drie dit jaar en daarmee is de stand op 30 dode ijsberen gekomen. Nog vijf en dan zitten ze aan de oostkust van Groenland aan hun quotum. Veertig kilometer heeft de ijsbeer afgelegd. Vanaf de overkant van de fjord. ‘Ze wachten op het ijs om terug te keren.’, had Scoresby me verteld. Scoresby was de jager van de waslijn. Vernoemd naar de fjord waaraan hij woont, die op zijn beurt vernoemd is naar een Schotse onderzoeker. De Inuit zelf noemen hem de Kangertittivaqfjord. ‘In deze periode hebben de beren honger. Ze hebben het ijs nodig om op zeehonden te kunnen jagen.’ Soms drijft de honger hen naar het dorp en loopt dat hoe dan ook fataal af. Meestal voor de ijsbeer. Hij had het me verteld tijdens de schietinstructies in Walrusbaai. De baai ligt op een paar kilometer van het dorp en is de uitvalsbasis voor alle activiteiten die niet in het dorp kunnen worden gedaan: hardlopen, bessen plukken, je nieuwe quad uitproberen, barbecueën of, in mijn geval, schietles krijgen.

Zeehondenmanieren

Dat ik geen flauw benul had hoe je een jachtgeweer hanteert, was me op hoon komen te staan. ‘Hoe denk je te overleven als er ineens een ijsbeer voor je opduikt?’ Ik had mijn schouders opgehaald. Ik ben een fervent aanhanger van struisvogelpolitiek en hoopte simpelweg dat het niet zou gebeuren. Maar dat zei ik niet. Gevolg was wel dat mijn vrijheid ernstig werd ingeperkt. Ik kon me zonder gewapend gezelschap alleen gedurende de dag op straat begeven en pas dan nadat ijsbeerambtenaar Erling Madsen in alle vroegte zijn controlerondje door het dorp had gedaan. Scoresby had het op zich genomen om deze omissie in onze opvoeding weg te werken en mij en de fotograaf te leren schieten. Hij had me voorgedaan hoe je moest liggen als je een qatsimaleq, een zonnende zeehond, op een ijsschots in het vizier had. Als zeehonden zich in het water begeven, is het een kwestie van wachten tot ze bovenkomen om adem te halen. Soms maken ze ademgaten in het ijs en dan boem!, Scoresby had z’n arm naar achteren getrokken om zijn positie te simuleren. Maar als ze op het ijs liggen, is het een ander verhaal. ‘Een zeehond heeft nooit lang de ogen dicht. Als hij een beweging ziet, verscherpt z’n blik. Wat je nooit moet doen, is doodstil blijven liggen. Dat vindt een zeehond verdacht. Je moet juist af en toe je hoofd in rondjes bewegen op de zeehondenmanier.’

Lees het hele artikel in reismagazine Onontdekte Plekken. Bestellen kan hier.

3651499963?profile=RESIZE_710x

E-mail mij als mensen hun opmerkingen achterlaten –

Je moet lid zijn van Meridian Travel om reacties toe te voegen!

Join Meridian Travel

REISAANBIEDINGEN